دریـغا خانــه دل بـی صفـا شـد

که چشم از روی محبوبش جدا شد

دریغا رفـت آن نــور دو چشمم

کسـی کـه جـان نثــار اولـیـــا شــد

«خدایش معرفت بر وی عطا کرد

دل وی خالی از فکـر خطــا شـد»

به عزت زندگانی را به سر برد

و راهـی ســوی راه اصفیــا شــد

همیشـه ذاکـر و شاکـر بـه انعـام

ز نـقـش بــد بـکـلـی او جـدا شـد

«بصورت خویش را تشبیه بنمود

به سیرت نیز قلبش پر ضیا شـد»

مــرادش بـود دیـــدار رخ دوست

که خـادم بر طریـق مصطفـی شد

گــل زیـبـای بـستــان خـداونـــد

شفـیـع مـا بـه هنــگام جــزا شــد

«بـه حق پیـر و مولای شفیقـش

یقیـن واصل به اصل مدعا شـد»

بـپـیـمـود جمـله آداب طــریقـت

و عامل او بـه شـرع مقتـدا شــد

بقـا در دار دنیا را نمی خواست

بـه حق فانـی بـه درگاه خدا شـد

«به نور باطن آن شمـس تحقیق

مـراد گل محمد جان روا شــد»

رسید اکنون به دیدار رخ دوست

و راهـی سـوی درگـاه خـدا شـد

و شد شورک مزار نیک مردی

که عمـرش بـا فریـق اولیا شــد

دریغــا رفــت آن شــاه محـبـت

دل بیـچـاره مــا ، بـیـنـوا شـــد

ندارد حیــدر اکنون تکیه گاهی

دریـغا خانه دل بـی صفـا شــد

روحش شاد و یادش گرامی باد

سروده شده بتاریخ ۱۰/۸/۸۵